خاطرات سرتيپ علي‌اكبر درخشاني: متن كامل: از افسران پايه‌گذار ارتش جديد ايران (1357 - 1275) فرمانده لشگر آذربايجان و استاندار آذربايجان غربي
موضوع:
ايران - تاريخ - انقلاب اسلامي، 1357 - علل
ايران - تاريخ - پهلوي، 1357 - 1320
درخشاني، علي‌اكبر، 1274 - 1357 - خاطرات
افسران ارتش - ايران - سرگذشتنامه
پديدآورنده:
علي‌اكبر درخشاني
ناشر:

صفحه سفيد

608 صفحه - رقعي (شوميز) - 55000 ريال - چاپ 1 - 2000 نسخه
کد کنگره:3آ/5/DSR1559
شابك:2-2-90582-964
رده ديوئي:955.083092
تاريخ نشر:21/11/86
گزيده متن كتاب چکيده :
سرتيب علي‌اكبر درخشاني، از افسران پايه‌گذار ارتش جديد در ايران بوده است كه از زمان احمدشاه قاجار، خدمت نظام خود را شروع كردو او پس از پايان آموزش در مدرسه‌ي نظام و آموزشگاه‌هاي افسري ديويزيون قزاق و ژاندارمري سال‌ها به زد و خورد با عوامل مسلح داخلي و متجاوزين خارجي گذراند و طي سه سال از درجه‌ي نايب سومي به نايب سرهنگي ارتقا يافت و در سن بيست و شش سالگي به فرماندهي قسمت مستقل گيلان زائد يكي از بزرگ‌ترين قسمت‌هاي قشون ايران رسيد. از فرماندهي‌هاي ديگر او مي‌توان به فرماندهي قشون مازندران، فرماندهي نيروهاي اروميه و حكومت كبيركوه و پشتكوه اشاره كرد. در زمان رضاشاه با وجود آن كه مدت‌ها مشاغل حساس و فرماندهي‌هاي جنگي مختلف را به عهده داشت، به علت مخالفت صريح كتبي با افراط‌كاري‌هاي املاك سلطنتي و حتي ابراز حضوري اين مخالف به رضاشاه از كار بركنار شد. او پس از عزل رضاشاه به خدمت بازخوانده شد و با درجه‌ي سرتيبي به فرماندهي لشكر آذربايجان و شهرباني و ژاندارمري آن خطه و نيز هم‌زمان به استانداري آذربايجان غربي منصوب شد كه اين امر با قضيه‌ي پيشروي مصادف گرديد. سرتيپ درخشاني در شرايطي بسيار دشوار از خونريزي در آذربايجان جلوگيري كرد اما در نهايت به علت دسيسه‌هاي مخالفان دست‌گير شد. او ابتدا به حبس ابد و سپس به پانزده سال زندان با كار محكوم شد كه پس از كم‌تر از سه سال از زمان بازداشت، آزاد شد. او تا سي سال در ايران ماند و از مخالفان شناخته شده‌ي رژيم شاه بود. وي سرانجام در شب 7 فروردين 1357 هنگامي كه مردم شهرهاي مختلف خود را آماده‌ي بزرگداشت چهلمين شب قيام 29 بهمن مردم تبريز مي‌كردند، در منزلش توسط مامورين ساواك دستگير شد و در 82 سالگي در زندان اوين به شهادت رسيد. كتاب حاضر متن كامل خاطرات سرتيپ علي‌اكبر درخشاني است كه در طي سال‌هاي 1302، 1320، 1331 و 1352 نوشته شده است. در خلال اين خاطرات بسياري از مسائل كشور به صورت جزئي بيان شده كه يكي از مهم‌ترين آن‌ها عرضه‌ي اطلاعات دقيقي درباره‌ي ماجراي سال 1324 آذربايجان است.‌