بالندگي و بازندگي ايرانيان: دلايل عقب ماندگي ايرانيان و آسيب‌شناسي جامعه ايران
موضوع:
استعمار فرهنگي - ايران
ايران - استعمار
ايران - اوضاع اجتماعي - تاريخ
پديدآورنده:
جمال هاشمي
ناشر:

جمال هاشمي

510 صفحه - وزيري (گالينگور) - 60000 ريال - چاپ 1 - 1500 نسخه
کد کنگره:2ه8آ/2/HN670
شابك:
رده ديوئي:955
تاريخ نشر:21/08/84
گزيده متن كتاب چکيده :
نگارنده در كتاب، علاوه بر بررسي نشانه‌هاي عقب‌ماندگي و دلايل عقب ماندگي تاريخي ايران، سعي دارد راه‌كارهايي به منظور رفع اين نقيصه نشان دهد. به گفته‌ي نگارنده: "مساله‌ي عقب‌افتادگي ايران، اولين بار توسط عباس ميرزا، وليعهد فتحعلي شاه، مطرح گرديد كه در پي بازديد از روسيه و ديدن شگفتي‌هاي جهان غرب در مقام مقايسه برآمده و حس كنجكاوي او برانگيخته شده لذا اقدام به اعزام دانشجو به اروپا كرد و فصل نويني در تاريخ ايران آغاز شد... از آن تاريخ تا كنون سه بار فرصت براي ايرانيان پيش آمده تا به تحقق حقوق شهروندان و آزادي و قانونمندي و در نتيجه پيشرفت‌هاي اقتصادي برسند، يكي پس از امضاي فرمان مشروطيت، بار دوم پس از استبداد صغير و با سوم بعد از وقايع شهريور 1320. اما هر سه بار مساله با شكست رو به رو شد و منجر به استقرار حكومت‌هاي ديكتاتور و خودكامه گرديد تا جايي كه در برخي موارد و زمينه‌ها نه تنها پيشرفتي حاصل نشد بلكه سير قهقرا پيموده شده". بر اين اساس اين كتاب، به بررسي دلايل عقب‌ماندگي ايرانيان و نيز آسيب شناسي جامعه‌ي ايران تحت اين مباحث اختصاص دارد: نشانه‌هاي عقب ماندگي در ايران، منظور از ايران و ايران‌گردي، دلايلي كه اغلب براي عقب‌ماندگي ايرانيان و توجيه آن اقامه مي‌شود و ارزشيابي آن‌ها، زمان آغاز عقب ماندگي ايرانيان، فقدان يك نقطه‌ي عطف در تاريخ ايران، دلايل عقب‌ماندگي ايرانيان و رابطه‌ي آن‌ها با ويژگي‌هاي جغرافيايي، و خوي قدرت‌گرا و آثار سوء آن در جامعه‌ي ايران.